Als kind was ik al gefascineerd door trompe l'oeil schilderingen in de italiaanse kerken die ik met mijn ouders bezocht. Meerdere malen heb ik me voor de gek laten houden door een koepel die er niet was.
Het beste herinner ik me nog een engeltje, zo'n kleine dikke katholieke baby-engel, die helemaal geschilderd was, maar waarvan zijn been uit de muur stak, een stukje beeldhouwwerk.
Ik denk dat gezichtsbedrog mij het meest fascine
erd omdat het ons er aan doet herinneren dat onze waarneming verre van perfect of absoluut is. Als ik regelmatig dinge
n verkeerd registreer die er op gemaakt zijn om me voor de gek te houden, zijn er zekersteweten ook heel veel momenten waarop ik dingen registreer die er niet zijn (het leggen van verbanden tussen dingen die NIETS met elkaar te maken hebben is iets waar mensen
onztettend goed in zijn).
Ook betekent dit dus dat er heel veel gebeurdt wat ik waarschijnlijk niet registreer, omdat ik het niet herken voor wat het werkelijk is, of gewoon omdat ik er fysiek niet toe in staat ben.
Insecten hebben andere ogen dan wij, en krijgen er gratis en voor niets zomaar een EXTRA kleur bij, hun spectrum van waarneming is breder. Bloemen weten dit en gebruiken speciale uv patronen om bijen naar de goede plek te loodsen.
Mijn menselijke waarneming is dus niet zo goed, en niet in staat om iets Absoluuts te stellen, ieder persoon neemt andere dingen waar, en iedere waarneming is daarin gelijkwaardig.
Is het gevoel iets te ervaren terwijl dat niet zo is, gelijkwaardig aan een echte ervaring? Of niet? En waarom dan niet?
Hier ga ik eventjes op door, tot later!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten